Նար֊Դոս «Մեր թաղը»

Հոպոպ

Զինագործ Ասատուրը, մոտ քառասունտարեկան մի մարդ, թաղում հայտնի էՀոպոպ մականունով ժողովրդական այնառածի հիման վրա, որ «Հոպոպը ինքըհոտած էր, կարծում էր, թե բույնն էհոտած»: Իսկապես շատ կռվարար է, թեևպատճառը թաղեցիներն են. չեն թողնումմարդը հանգիստ տուն գնա: Հոպոպինկատաղեցնելը կատարյալ զվարճություն էնրանց համար: Այդուհանդերձ, իրարհեստի մեջ լավ վարպետ է, կարողանում է մի որևէ գրոշանոց ժանգոտթուր, խանչալ կամ հրացան հարյուրտարվա հնության տեղ ծախել եվրոպացիտուրիստների վրա շատ լավ գներով: Երեկոյան իր փոքրիկ խանութը փակելուցհետո տուն է գնում: Ձեռքին ունիկեսթունգանոց մի գավ, որի պատերըտարիների ընթացքում սևացել են կարմիրգինուց: Մյուս ձեռքին մի կապոց՝ մեջըձուկ, կանաչի, բողկ ու «շոթի»: Գինու գավըհամարում է իր հաջողության սիմվոլը, դատարկելուց հետո վրան նույնիսկ մոմ էվառում:

Երեխաները նրա հետևից ծաղրելովկանչում են «Հոպոպ»: Նա ուշադրություն չիդարձնում, հայհոյելով շարունակում էճանապարհը, բայց երեխաները սկսում ենքարեր շպրտել նրա հետևից, և մեկըդիպչում է ոտքին: Վերցնում է մի մեծ քար, բայց երեխաները հասցնում են թաքնվել: Շարունակում է ճանապարհը: Դռներիննստոտած կանանց խմբերի մոտովանցնելիս մի կին էլ ծաղրում է՝ կանչելովհետևից «Հոպոպ»: Ասատուրը հայհոյում էնրան ու անցնում: Սրանք ամաչում են, զսպում սաստկացող հռհռոցը: Որդինասում է, թե մայրը Բագրատանց տանն է: Սա կատաղում է, կարծում է՝ կինը խաբումէ իրեն, ինքն էլ է ծաղրում: Երբ գալիս է, ասում է, թե լվացք անելու համար էրգնացել պայմանավորվելու: Վիճում են: Կինը վերցնում է գինու գավը ուսպառնալով դուրս փախչում: Մարդնընկնում է հետևից: Փողոցում բոլորըծիծաղում են: Կինը կանգ է առնում, գցումգավը: Կարմիր գինին ներկում է գետինը: Հոպոպը ցնցվում է: Վերցնում է քարը ունետում կնոջ հետևից: Սա փռվում էգետնին երեսի վրա: Հռհռացող փողոցըհանկարծ լռում է ու քարանում:

Զինագործ Ասատուրը, մոտ քառասունտարեկան մի մարդ, թաղում հայտնի էՀոպոպ մականունով ժողովրդական այնառածի հիման վրա, որ «Հոպոպը ինքըհոտած էր, կարծում էր, թե բույնն էհոտած»: Իսկապես շատ կռվարար է, թեևպատճառը թաղեցիներն են. չեն թողնումմարդը հանգիստ տուն գնա: Հոպոպինկատաղեցնելը կատարյալ զվարճություն էնրանց համար: Այդուհանդերձ, իրարհեստի մեջ լավ վարպետ է, կարողանում է մի որևէ գրոշանոց ժանգոտթուր, խանչալ կամ հրացան հարյուրտարվա հնության տեղ ծախել եվրոպացիտուրիստների վրա շատ լավ գներով: Երեկոյան իր փոքրիկ խանութը փակելուցհետո տուն է գնում: Ձեռքին ունիկեսթունգանոց մի գավ, որի պատերըտարիների ընթացքում սևացել են կարմիրգինուց: Մյուս ձեռքին մի կապոց՝ մեջըձուկ, կանաչի, բողկ ու «շոթի»: Գինու գավըհամարում է իր հաջողության սիմվոլը, դատարկելուց հետո վրան նույնիսկ մոմ էվառում:

Երեխաները նրա հետևից ծաղրելովկանչում են «Հոպոպ»: Նա ուշադրություն չիդարձնում, հայհոյելով շարունակում էճանապարհը, բայց երեխաները սկսում ենքարեր շպրտել նրա հետևից, և մեկըդիպչում է ոտքին: Վերցնում է մի մեծ քար, բայց երեխաները հասցնում են թաքնվել: Շարունակում է ճանապարհը: Դռներիննստոտած կանանց խմբերի մոտովանցնելիս մի կին էլ ծաղրում է՝ կանչելովհետևից «Հոպոպ»: Ասատուրը հայհոյում էնրան ու անցնում: Սրանք ամաչում են, զսպում սաստկացող հռհռոցը: Որդինասում է, թե մայրը Բագրատանց տանն է: Սա կատաղում է, կարծում է՝ կինը խաբումէ իրեն, ինքն էլ է ծաղրում: Երբ գալիս է, ասում է, թե լվացք անելու համար էրգնացել պայմանավորվելու: Վիճում են: Կինը վերցնում է գինու գավը ուսպառնալով դուրս փախչում: Մարդնընկնում է հետևից: Փողոցում բոլորըծիծաղում են: Կինը կանգ է առնում, գցումգավը: Կարմիր գինին ներկում է գետինը: Հոպոպը ցնցվում է: Վերցնում է քարը ունետում կնոջ հետևից: Սա փռվում էգետնին երեսի վրա: Հռհռացող փողոցըհանկարծ լռում է ու քարանում:

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s